درد و دل بی مخاطب

امروز من اینجا مینویسم،چون جای دیگه ای رو ندارم که خودم رو آروم کنم،و مردی که باید مرهم من باشه،زخم عمیق من شده.

از همین ابتدا اعلام میکنم که این متن یک اعتراف به شکست و چس ناله واقعیه تا کسی وقت گرانمایه اش رو صرف خوندن این متن نکنه.

امروز روزیه که من باید به خاطر بسپارم،امروز روزیه که زنی به من توهین کرده.

یک زن مهم که نمیتونم از زندگیم حذفش کنم و عزیزه مرده زندگی منه.

امروز زنی که از من کم سواد تره

زنی که یک ازدواج ناموفق داشته

زنی که خودش از همسر دومش درخواست ازدواج کرده

زنی که به دیگران برچسب بیمار بودن و آدم نبودن میزنه

زنی که قادر نیست همسرش رو قانع کنه که بچه دار بشند

زنی که حرف ها و کارهای زیادیش رو از همسرش پنهان میکنه

زنی که همسر و برادرش رو توی جمع با واژه خر صدا میکنه و بعد میخنده

زنی که متوجه نیست دعوت یک گزینه است و امکانش هست رد بشه

زنی که محبتش بدون توقع نبوده و به خاطر تک تک آغوش هایی که به من داده ،نقشه ای داشته

زنی که حتی به خوش لباسی من نیست،نه سلیقه هنری داره و نه حتی میتونه نقاشی کنه

امروز زن پر مدعایی که تنها هنرش،خوی تند و پرخاشگریشه،به من گفت:

دوستی بامن لیاقت میخواد که نداری!!!

این کلکسیون زیبایی و برازندگی به من اطمینان داد که مشکل دارم،و بهم قول داد که این موضوع رو ثابت کنه!!!

من فقط این زن رو نگاه کردم،این مجموعه ی موفقییت رو که خانه دار بودن و از شوهر پول گرفتن جز افتخاراتشه فقط و فقط نگاه کردم!

با خودم فکر میکنم من واقعا لیاقت دوستی با همچین نمونه نادری رو ندارم.

برای دوستی با اینجور زنها باید درحد خودشون باشی.

که متاسفانه به نظر میاد من نیستم...چه حیف و چه وا اسفا...

+آیا این نتیجه گیری واقعیست یا درمان دلخوشکنکه مغزه در عذاب مانده من؟؟؟؟

نیمکت,کلاغ,چای در لیوان یک بار مصرف...